Pracrito ya Maharashtri

Kiprakriti cha Maharastri (महाराष्ट्री प्राकृत) kilikuwa lugha kuu ya kifasihi ya Kihindi-Kiarya cha Kati katika bara Hindi tangu karne ya 1 KK hadi karne ya 13 BK. Kilitumika kama lugha ya fasihi ya masimulizi na ufafanuzi ya Ujaini ya baada ya kanoni (Maharastri ya Kijaini) na kama lugha ya tawala za Maharashtra ya zama za kati. Ndani ya mwendelezo wa Kihindi cha Kati, Maharastri ni lugha dada ya Kipali (pi, lugha ya kanoni ya Ubuddha wa Theravada) na babu wa Kimarathi cha kisasa (mr). Kwa namna ya kipekee, Maharastri huonyesha ulaini mkubwa zaidi (lenition) wa vizuizi vya Kihindi-Kiarya cha Kale miongoni mwa prakriti zote (Kisanskriti *p > prakriti v, *t > d, *k > g), hivyo kuwa lugha ya Kihindi-Kiarya cha Kati iliyo "laini" zaidi kifonolojia. Kazi kuu za kifasihi ni pamoja na Setubandha (Pravarasena, karne ya 5), Gathasaptasati (Hala, karne ya 1) na kundi kubwa la fasihi ya masimulizi kwa Maharastri ya Kijaini; lakini Agama, yaani kanoni ya Kijaini yenyewe, zimeandikwa kwa Ardhamagadhi, si kwa Maharastri.