ภาษาปรัสเซียโบราณ

ภาษาปรัสเซียเก่า (Prūsiska bila แปลว่า "ภาษาปรัสเซีย") เป็นภาษาหลักของชาวปรุซเซียนกลุ่มบอลติกตะวันตก (เรียกอีกชื่อว่า Aestii, Pruzzi) ซึ่งเป็นผู้อาศัยในปรัสเซียตะวันออก จนกระทั่งพวกเขาถูกทำให้เป็นเยอรมันหลังการพิชิตของคณะอัศวินทิวทอนิก (คริสต์ทศวรรษ 1230 ถึง 1410) ภาษาปรัสเซียเก่าแตกต่างจากภาษาลิทัวเนียและภาษาลัตเวียในกลุ่มบอลติกตะวันออก โดยแสดงลักษณะอินโด-ยูโรเปียนโบราณที่สูญหายไปในภาษาเหล่านั้น ได้แก่ การรักษ��รูปการกประธานเอกพจน์ -s ในบางหมวดคำ การสลับเสียงพยัญชนะที่เรียบง่ายกว่า และการลดรูปการผันคำนามแบบเจอร์แมนิก ภาษานี้ถูกสร้างขึ้นใหม่โดยอาศัยหลักจากหนังสือคำสอนสามเล่มที่หลงเหลืออยู่ (1545–1561) และคลังศัพท์เอลบิงจากศตวรรษที่ 14 ขบวนการฟื้นฟูภาษาปรัสเซียเก่าสมัยใหม่ ซึ่งนำโดยนักภาษาศาสตร์ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1980 พยายามทำให้ภาษาปรัสเซียเก่าเป็นภาษาที่สองที่ใช้งานได้จริง