ภาษาเมสซาปิก

ภาษาเมสซาปิก (Messapus, "Messapian") เป็นภาษาของชาวอิอาปีเกส/อิอาปีเกียนในอิตาลีตะวันออกเฉียงใต้ (ส่วนส้นของรองเท้าบูต — อาปูเลีย, คาลาเบรีย) ตั้งแต่ราวศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตศักราชจนสูญพันธุ์ราวศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสตศักราชจากการกลายเป็นละตินของโรมัน การจำแนกตามสายตระกูลยังเป็นที่ถกเถียง นักวิชาการบางคนจัดภาษาเมสซาปิกเป็นภาษากลุ่มอิตาลิกเคียงข้างภาษาละติน ภาษาออสกัน และภาษาอุมเบรียน บางคนจัดเป็นภาษาอิลลิเรียน (ภาษาพี่น้องกับภาษาบนชายฝั่งเอเดรียติกตะวันออก รวมถึงภาษาแอลเบเนีย) ส่วนทัศนะของคนส่วนน้อยมองว่าเป็นสาขาอินโด-ยูโรเปียนที่แยกต่างหาก มีจารึกหลงเหลือประมาณ 600 ชิ้น ส่วนใหญ่เกี่ยวกับการฝังศพและการถวายบนบาน ทำให้สามารถสร้างวิทยาเสียงและหน่วยคำของคำนามขึ้นใหม่ได้บางส่วน แต่หน่วยคำของคำกริยามีจำกัดและแทบไม่มีวากยสัมพันธ์ ลักษณะเด่นได้แก่ *p ต้นคำที่คงไว้เป็น p (เทียบกับกลุ่มอิตาลิก *p > p อิตาลิก แต่ตรงข้ามกับ ph ของภาษาแอลเบเนีย) และหน่วยคำลงท้ายการกสัมโพธนะ (vocative) ที่เป็นเอกลักษณ์ -e คล้ายกับภาษาอินโด-อิเรเนียน