ภาษามาโน

มาโน (ชื่อเรียกตนเองว่ามาอา Maa) เป็นภาษามันเดตะวันออกเฉียงใต้ในตระกูลไนเจอร์-คองโก อยู่ในกลุ่มมาโน-ดัน มีผู้พูดราว 400,000 คนทั่วภูมิภาคเทือกเขานิมบาในแอฟริกาตะวันตก ซึ่งเป็นจุดที่ไลบีเรีย กินี และโกตดิวัวร์มาบรรจบกัน ชาวมาโนเป็นเกษตรกรในป่าฝน มีประเพณีมุขปาฐะที่เข้มแข็งและพิธีกรรมรับสมาชิกเข้าสมาคมลับมาโน-ดันในเชิงประวัติศาสตร์ ในเชิงภาษาศาสตร์ มาโนมีลักษณะของภาษามันเดตะวันออกเฉียงใต้ร่วมกับภาษาพี่น้องอย่างดัน (dnj) ได้แก่ การเรียงองค์ประกอบแบบ SOV (ซึ่งหาได้ยากในแอฟริกา) ระบบวรรณยุกต์ (~3 เสียง) โครงสร้างลักษณนาม-นาม และการไม่มีเพศทางไวยากรณ์ ไวยากรณ์อ้างอิงของคาชาตูร์ยาน (Khachaturyan) ปี ค.ศ. 2015 เป็นเอกสารบันทึกสมัยใหม่ที่สำคัญที่สุด