ภาษาตังคุลนากา

ภาษาตังคุลนาคา (Tangkhul Naga) เป็นหนึ่งในภาษานาคาที่ใหญ่ที่สุด มีผู้พูดราว 140,000 คนซึ่งเป็นชาวตังคุลในอำเภออุครุล (Ukhrul District) ของรัฐมณีปุระ ประเทศอินเดีย และในเทือกเขาซมรา (Somra Hills) ของภูมิภาคซะไกง์ ประเทศเมียนมา ชาวตังคุลเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มชาติพันธุ์-การเมืองนาคาที่กว้างขวางกว่า (ชาวนาคาราว 3 ล้านคนทั่วภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดียและเมียนมา) แต่มีความแตกต่างกันในเชิงภาษา กล่าวคือ กลุ่มภาษาตังคุลิก (Tangkhulic) เป็นหนึ่งในกลุ่มที่แตกต่างมากที่สุดภายในภาษาศาสตร์นาคา แยกจากภาษานาคาอื่น ๆ และภาษากลุ่มกูกี-ชิน (Kuki-Chin) ด้วยความแตกต่างทางไวยากรณ์และคำศัพท์ที่สำคัญ ภาษาตังคุลมีลักษณะแบบทิเบต-พม่าดั้งเดิม (มีวรรณยุกต์ เรียงประโยคแบบ SOV หน่วยคำกริยาแบบหลายบุรุษ) แต่มีลักษณะทางสัทวิทยาแบบตังคุลิกที่เป็นเอกลักษณ์ สมาคมมิชชันนารีลอนดอน (London Missionary Society) ได้นำการรู้หนังสือด้วยอักษรละตินเข้ามาในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 และพระคัมภีร์ใหม่ได้รับการแปลเป็นภาษาตังคุล (Pettigrew 1925)