ภาษามานินกาตะวันออก

ภาษามานินกาตะวันออก (ชื่อเรียกตนเอง: มานินกากัน) เป็นภาษามานดิงในสาขามานเดของตระกูลไนเจอร์-คองโก พูดโดยผู้คนกว่า 3 ล้านคนในกินีตอนบน (จังหวัดคันคัน ฟารานาห์ และซีกีรี) และดินแดนชายแดนที่ติดกันของมาลี โกตดิวัวร์ เซเนกัล ไลบีเรีย และเซียร์ราลีโอน ภาษามานินกามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับภาษาบัมบารา (bm) ของมาลีและภาษามานดิงกาของเซเนแกมเบีย โดยร่วมกันเป็นกลุ่มภาษาถิ่นมานดิง ชาวมานินกาเป็นลูกหลานสมัยใหม่ของจักรวรรดิมาลี (ราว ค.ศ. 1235-1670) ซึ่งครอบงำแอฟริกาตะวันตกภายใต้จักรพรรดิอย่างซุนดิอาตา เกตา และมานซา มูซา การประดิษฐ์อักษรเอ็นโก (N'Ko) ในปี ค.ศ. 1949 โดยโซโลมานา กันเต โดยเฉพาะสำหรับภาษามานดิง เป็นปฏิกิริยาที่ชัดเจนต่อการใช้อักษรต่างชาติ (อาหรับและละติน) สำหรับภาษาแอฟริกัน และอักษรเอ็นโกมีการใช้อย่างแพร่หลายในหมู่ประชาชนมากขึ้นโดยเฉพาะในกินี ภาษามานินกาเป็นหนึ่งในภาษาแอฟริกันที่มีชีวิตชีวาที่สุด มีการถ่ายทอดข้ามรุ่นอย่างสมบูรณ์และมีการผลิตงานวรรณกรรมจำนวนมาก