ภาษาเซนูโฟซูปีเร

ภาษาเซนูโฟซูปีเร (Supyire, Suppire, "คำพูดของชาวเซนูโฟ") เป็นภาษาเซนูโฟหลักของมาลีตะวันตกเฉียงใต้ มีผู้พูดทั่วเขตซีกัสโซราว 750,000 คน ซึ่งเป็นชาวเซนูโฟ (กลุ่มย่อยที่พูดภาษาซูปีเร) กลุ่มภาษาเซนูโฟ (Supyire, Mamara, Sicite, Tagbana, Cebaara ฯลฯ — มีผู้พูดรวมประมาณ 3 ล้านคนในมาลี บูร์กินาฟาโซ และโกตดิวัวร์) เป็นหนึ่งในสาขาที่เล็กที่สุดของตระกูลแอตแลนติก-คองโก โดยมีความเข้าใจซึ่งกันและกันภายในที่จำกัดแม้จะมีความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันทางชาติพันธุ์ มีชื่อเสียงจากประเพณีดนตรี "บาลาฟอน" (balafon, ระนาดแอฟริกาตะวันตก) ของชาวเซนูโฟ และสมาคมพิธีกรรมสวมหน้ากากอันวิจิตร (Poro) ในทางภาษาศาสตร์ ภาษาเซนูโฟแสดงระบบประเภทคำนามแบบบันตูที่เป็นลักษณะของแอตแลนติก-คองโก (ราว 6 ประเภท) มีวรรณยุกต์ (3 เสียงพร้อม downstep) และมีลำดับองค์ประกอบแบบ SOV ไวยากรณ์อ้างอิงของ Carlson ปี 1994 เป็นผลงานบุกเบิกในด้านภาษาศาสตร์เซนูโฟ