ภาษาอักตากากายันกลาง

ภาษาอักตาคากายันกลางเป็นหนึ่งในภาษาตระกูลออสโตรนีเซียนกลุ่มเล็กที่เกี่ยวข้องกับชาวเนกริโตทางตอนเหนือของเกาะลูซอน ประเทศฟิลิปปินส์ มีผู้พูดเป็นชาวอักตาที่ดำรงชีพแบบล่าสัตว์-เก็บของป่าราว 600 คนในหุบเขาคากายันและจังหวัดอิซาเบลา แม้ว่าผู้พูดจะมีลักษณะทางกายภาพแบบเนกริโต (สืบเชื้อสายออสตราโล-เมลานีเซียน) แต่ตัวภาษาเองเป็นออสโตรนีเซียนอย่างสมบูรณ์ — อันเป็นผลจากการเปลี่ยนภาษานานหลายศตวรรษหลังการติดต่อกับชาวที่ราบลุ่มที่พูดภาษาออสโตรนีเซียน ในขณะที่ทางพันธุกรรมชาวอักตาเป็นตัวแทนของหนึ่งในสายพันธุ์มนุษย์ที่เก่าแก่ที่สุดในฟิลิปปินส์ (ราว 30,000-50,000 ปี) ในเชิงภาษาศาสตร์ ภาษาอักตาคากายันกลางมีลักษณะแบบฟิลิปปินส์เหนือร่วมกับภาษาอิบานักและอิตาวิตที่อยู่ใกล้เคียง แต่มีการคงคำศัพท์อันโดดเด่นและคำศัพท์ตามประเพณีเนกริโต งานภาคสนามของ SIL โดยเมย์ฟิลด์ (1972) เป็นเอกสารบันทึกทางภาษาศาสตร์ที่สำคัญ ยูเนสโกจัดให้ภาษานี้อยู่ในภาวะใกล้สูญอย่างรุนแรง เนื่องจากจำนวนผู้พูดที่น้อย การเปลี่ยนไปใช้ภาษาอีโลกาโนและตากาล็อกที่ดำเนินอยู่ และการถูกผลักให้เป็นชายขอบของชุมชนเนกริโต