ภาษาปะโอ

ภาษาปะโอ (หรือเรียกว่า ตองสู้ หรือ 'กะเหรี่ยงดำ') เป็นภาษากลุ่มกะเหรี่ยงที่มีวรรณยุกต์ในตระกูลจีน-ทิเบต ใช้พูดโดยชาวปะโอ ซึ่งเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่ใหญ่เป็นอันดับสองในรัฐฉานของเมียนมารองจากชาวไทใหญ่ ภาษานี้ใช้กันเป็นหลักในรัฐฉานตอนใต้ โดยมีชุมชนอยู่ในรัฐกะยินและรัฐมอญ และข้ามพรมแดนไปยังภาคเหนือของประเทศไทย (แม่ฮ่องสอน) มีผู้พูดราว 860,000 คน เช่นเดียวกับภาษากะเหรี่ยงอื่น ๆ ภาษาปะโอมีการเรียงลำดับคำแบบประธาน–กริยา–กรรม (SVO) ซึ่งไม่ปกติภายในตระกูลจีน-ทิเบต ที่ซึ่งภาษาทิเบต-พม่าส่วนใหญ่เป็นแบบ SOV เป็นลักษณะที่เชื่อว่าเกิดจากการติดต่อกับภาษามอญและภาษาไทที่อยู่ใกล้เคียงมาอย่างยาวนาน ภาษานี้เขียนด้วยอักษรพม่า (มอญ-พม่า) เป็นหลัก โดยมีระบบการเขียนที่มีพื้นฐานจากอักษรละตินซึ่งมาจากธรรมเนียมมิชชันนารีคริสต์ศาสนาใช้อยู่ด้วย และมีสองสำเนียงหลัก ได้แก่ ที่ราบสูง/ภาคเหนือ (ตองจี) และที่ราบต่ำ/ภาคใต้ (สะเทิม) หมายเหตุ: คำศัพท์ภาษาปะโอที่มีการบันทึกไว้อย่างเปิดเผยพร้อมการถอดเสียงแบบ IPA มีอยู่จำกัด ดังนั้นรูปแบบที่แสดงไว้ที่นี่จึงเป็นความพยายามอย่างดีที่สุดและรอการตรวจสอบยืนยันจากเจ้าของภาษา