ภาษาวอลาปุค

โวลาปุก (Volapük) เป็นภาษาช่วยนานาชาติที่ประดิษฐ์ขึ้น สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1879-1880 โดยบาทหลวงคาทอลิกชาวเยอรมัน โยฮันน์ มาร์ทิน ชไลเออร์ (Johann Martin Schleyer) เป็นภาษาประดิษฐ์ภาษาแรกที่ได้รับผู้ติดตามจำนวนมากในระดับนานาชาติ — ในช่วงรุ่งเรืองสูงสุดเมื่อปี ค.ศ. 1889 มีสมาคมโวลาปุกกว่า 200 แห่ง และนิตยสารราว 25 ฉบับ — แต่ความขัดแย้งภายในที่ปะทุขึ้นอย่างรวดเร็วเรื่องการปฏิรูป ประกอบกับการเปิดตัวภาษาเอสเปรันโต (ค.ศ. 1887) ซึ่งพิสูจน์แล้วว่าง่ายกว่าและครอบคลุมทางการเมืองมากกว่า ทำให้ภาษานี้แทบล่มสลายในช่วงทศวรรษ 1890 โวลาปุกมีวิทยาหน่วยคำแบบเชื่อมต่อ (agglutinative) ที่เป็นระบบสูง มีการก 4 การก และคลังศัพท์ที่อุดมไปด้วยอุมเลาท์ (umlaut) ซึ่งมาจากรากศัพท์ภาษาอังกฤษที่ถูกบิดเปลี่ยนด้วยกฎการออกแบบของชไลเออร์ การปฏิรูป "โวลาปุก วีฟิก" (Volapük Vifik, 'โวลาปุกฉบับเร็ว') ของอารี เดอ ยอง (Arie de Jong) ในปี ค.ศ. 1931 ได้สร้างมาตรฐานสมัยใหม่ขึ้น โดยปัจจุบันมีผู้ใช้ที่ยังใช้งานอยู่ราว 20-30 คน