ภาษาสลาฟตะวันออกเก่า

ภาษาสลาวิกตะวันออกเก่าเป็นชื่อทางวิชาการของภาษาสลาวิกตะวันออกแบบต่าง ๆ ที่สัมพันธ์กันและใช้ในรุสตั้งแต่ราวคริสต์ศตวรรษที่ 10 ถึง 14 หรือ 15 มิใช่ภาษาเดียวที่เป็นแบบเดียวกันทั้งหมด ภาษาเหล่านี้เป็นฐานทางประวัติศาสตร์หลักของภาษาเบลารุส รัสเซีย และยูเครนสมัยใหม่ ขณะที่พัฒนาการระดับภูมิภาคอย่างภาษาถิ่นนอฟโกรอดเก่าแสดงความหลากหลายภายในอย่างมาก แหล่งลายลักษณ์รวมพงศาวดารอย่างพงศาวดารปฐมกาล เอกสารกฎหมายและการปกครอง จารึก และจดหมายเปลือกเบิร์ชจากนอฟโกรอด ซึ่งเก็บหลักฐานโดยตรงที่หาได้ยากของภาษาพูดในชีวิตประจำวันตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 11 งานเขียนวรรณกรรมมักผสมลักษณะสลาวิกตะวันออกกับอิทธิพลของภาษาสลาโวนิกคริสตจักรในระดับต่างกัน ข้อความส่วนใหญ่เขียนด้วยอักษรซีริลลิกยุคต้น รวมตัว yer ъ และ ь, yat ѣ และ yus ѧ กับ ѫ ซึ่งค่าทางเสียงหรือหน้าที่ภายหลังเปลี่ยนหรือหายไปในภาษาสมัยใหม่