ภาษากันนาดา

ภาษากันนาดา (ಕನ್ನಡ Kannaḍa) เป็นภาษาตระกูลดราวิเดียนที่มีผู้พูดราว 45 ล้านคน เป็นภาษาราชการของรัฐกรณาฏกะในประเทศอินเดีย ได้รับการรับรองเป็นภาษาคลาสสิกของอินเดียในปี ค.ศ. 2008 และมีประเพณีวรรณกรรมสืบเนื่องยาวนานกว่า 1,500 ปี งานที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังหลงเหลืออยู่คือ กวิราชมารคะ (ราว ค.ศ. 850) ส่วน ปัมปะ มหาภารตะ (ค.ศ. 941) ถือเป็นวรรณกรรมชิ้นเอกสำคัญที่เก่าแก่ที่สุด นักเขียนภาษากันนาดาแปดคนเคยได้รับรางวัลชญานปีฐ (รางวัลวรรณกรรมสูงสุดของอินเดีย) ซึ่งเป็นจำนวนมากเป็นอันดับสองในบรรดาภาษาของอินเดีย รองจากภาษาฮินดี ได้แก่ กุเวมปุ, D.R. เพนเทร, ศิวราม การานถ์, มัสติ เวนกเฏศะ ไอยังคาร์, V.K. โคกัก, U.R. อนันตมูรติ, คิรีศ กรนาฑ และ จันทรเศขร กัมพาร อักษรกันนาดาเป็นอักษรสระประกอบตระกูลพราหมี ซึ่งมีต้นกำเนิดร่วมกับอักษรเตลูกู (ทั้งสองแทบเหมือนกันจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 14) สืบทอดมาจากจารึกภัฏฏิโปรลุ (ศตวรรษที่ 3 ก่อน ค.ศ.) ผ่านช่วงภาษากันนาดาเก่า (หเลกันนาดา) ในเชิงภาษาศาสตร์: เป็นภาษาคำติดต่อ เรียงประโยคแบบ SOV มีทวิภาษาสามระดับ (หเลกันนาดา/นฑุกันนาดา/โหสกันนาดา — กันนาดาเก่า/กลาง/สมัยใหม่)