ภาษาเอเว

ภาษาเอเว (Eʋegbe; ISO 639-3: ewe) เป็นภาษากเบในตระกูลภาษาไนเจอร์-คองโก ใช้พูดเป็นหลักในภาคตะวันออกเฉียงใต้ของกานาและภาคใต้ของโตโก โดยมีภาษารูปแปรที่เกี่ยวข้องแผ่ไปถึงบริเวณใกล้เคียง ภาษานี้เป็นภาษาวรรณยุกต์ มีสระปากเจ็ดเสียง สระนาสิกที่เป็นหน่วยเสียงห้าเสียง และแยกเสียงเสียดแทรกริมฝีปากคู่ที่เขียนด้วย ƒ กับ ʋ ออกจากเสียงเสียดแทรกริมฝีปากกับฟันที่เขียนด้วย f กับ v ภาษาวรรณกรรมแบบเขียนซึ่งอาศัยภาษาถิ่นอันโลเป็นหลักเริ่มพัฒนาหลังคณะเผยแผ่ศาสนาเยอรมันเหนือหรือเบรเมินตั้งสถานีที่เคตาในปี 1853 โดยแบร์นฮาร์ด ชเลเกลตีพิมพ์หนังสืออ่านเบื้องต้นภาษาเอเวในปี 1856 และหนังสือไวยากรณ์ในปี 1857 อักขรวิธีสมัยใหม่ที่ใช้อักษรละตินมีตัวอักษร ɖ, ɛ, ƒ, ɣ, ŋ, ɔ และ ʋ เป็นต้น ส่วนการกำกับวรรณยุกต์มีจำกัดในงานเขียนทั่วไป ภาษาเอเวมีลำดับคำแบบประธาน–กริยา–กรรมและใช้โครงสร้างกริยาเรียงอย่างแพร่หลาย