ภาษากาโย

ภาษากาโย (Basa Gayo; ISO 639-3: gay) เป็นภาษาออสโตรนีเซียนที่ชาวกาโยใช้ในที่สูงตอนกลางของจังหวัดอาเจะห์ ประเทศอินโดนีเซีย โดยเฉพาะในอาเจะห์กลาง เบอเนอร์เมอเรียะฮ์ และกาโยลูเอส โดยทั่วไปจัดอยู่ในกลุ่มสุมาตราตะวันตกเฉียงเหนือ-หมู่เกาะแนวกั้นร่วมกับภาษาบาตัก นียัส และเมินตาไว และมีเชื้อสายต่างจากภาษาอาเจะห์ที่อยู่ใกล้กัน แม้จะติดต่อกันมายาวนาน ภาษากาโยมีภาษาถิ่นหลายแบบ และใช้ร่วมกับภาษาอินโดนีเซียเพิ่มขึ้นในพื้นที่สาธารณะหลายด้าน เขียนด้วยอักษรละตินและยังสำคัญในชีวิตครอบครัว วรรณกรรมมุขปาฐะท้องถิ่น เพลง พิธีกรรม และการถ่ายทอดวัฒนธรรม ระบำซามันซึ่งเป็นมรดกวัฒนธรรมของชาวกาโยและใช้บทกวีกับเพลงภาษากาโย ได้รับการขึ้นทะเบียนในบัญชีมรดกวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ซึ่งต้องได้รับการสงวนรักษาอย่างเร่งด่วนของยูเนสโกในปี 2011