ภาษาไทยโบราณ (สุโขทัย)

ภาษาไทยสมัยสุโขทัย (พุทธศตวรรษที่ 18–20) เป็นระยะเก่าที่สุดของภาษาไทยที่มีหลักฐานแน่ชัด อยู่ในกลุ่มไทตะวันตกเฉียงใต้ ตระกูลขร้า-ไท ไม่ได้เป็นเครือญาติกับภาษาเขมร แต่ยืมคำจากเขมรเป็นจำนวนมาก หลักฐานสำคัญคือศิลาจารึกหลักที่ 1 ของพ่อขุนรามคำแหง (ตามธรรมเนียมกำหนดปี พ.ศ. 1835) ซึ่งใช้อักษรที่ประดิษฐ์ขึ้นใหม่สำหรับภาษาไทยโดยดัดแปลงจากอักษรพราหมีสายเขมร ต่างจากอักขรวิธีไทยรุ่นหลัง จารึกนี้เขียนสระและวรรณยุกต์ไว้ในบรรทัดเดียวกันทั้งหมด ไม่ได้วางไว้ข้างบนหรือข้างล่าง ภาษาไทยสุโขทัยเป็นบรรพบุรุษโดยตรงของภาษาไทยมาตรฐานปัจจุบัน