ภาษาลิกูเรีย

ภาษาลิกูเรีย (Lìgure / Zeneise สำหรับสำเนียงเจนัว) เป็นภาษากลุ่มอิตาโล-โรมานซ์ มีผู้พูดราว 500,000 คน — ทางตะวันตกเฉียงเหนือของอิตาลี (ลิกูเรีย บางส่วนของพีเอมอนเตและซาร์ดิเนีย) โมนาโก (ซึ่งเป็นภาษาประจำชาติทางประวัติศาสตร์ควบคู่กับภาษาฝรั่งเศส) และอาร์เจนตินา (ย่านโบกาในบัวโนสไอเรส นำเข้ามาโดยกะลาสีชาวเจนัวในศตวรรษที่ 19 และเป็นรากฐานของคำสแลงลุนฟาร์โด) สาธารณรัฐทางทะเลเจนัว (ศตวรรษที่ 11-19) ได้แพร่ภาษานี้ไปทั่วเมดิเตอร์เรเนียนถึงไครเมีย (คัฟฟา) ทะเลอีเจียน (คิออส) และคอร์ซิกา (ซึ่งเป็นพื้นฐานของสำเนียงโบนีฟาโช) แตกต่างจากภาษาอิตาลีและภาษาพีเอมอนเต มีลักษณะแบบกัลโล-อิตาลิก (สระหน้าห่อริมฝีปาก /y ø/ การออกเสียงพยัญชนะระหว่างสระให้อ่อนลง) และเสียงนาสิกเฉพาะตัว /ŋ/ ใช้อักษรละตินด้วยอักขรวิธีเจนัวดั้งเดิมที่กำหนดมาตรฐานโดย Académia Ligùstica do Brénno ยูเนสโกจัดให้อยู่ในกลุ่มที่ใกล้สูญอย่างแน่ชัด